“Bebel”:  Od boksača, preko glumca putujućeg teatra do filmskog Olimpa

“Bebel”: Od boksača, preko glumca putujućeg teatra do filmskog Olimpa

Jean-Paul Belmondo je u Kanu 2011. godine dobio Zlatnu palmu za životno djelo. Do posljednjeg daha ostaje njegov kultni film

Do posljednjeg daha (fra. A bout de Souffle) – bio je film s kojim je s kojim je Jean-Paul Belmondo – „Bebel“ postao zvijezda. Film je bio početak francuskog novog vala – (fra. La Nouvelle Vague) – koji će sa svojim nekonvencionalnim filmskim jezikom obilježiti šezdesete i ostaviti traga u povijesti cjelokupne kinematografije.

Belmondo je u filmu Michel – „Bad Boy“ – tipičan primjer tadašnje generacije „buntovnika bez razloga“, koji u jednoj od scena, ispred pariškog kina, dugo promatra filmski plakat sa likom glumca Humphreyja Bogarta – popularnog „Bogeyja“ – i kao da želi da se ugleda u junaka američkih gangsterskih filmova snimanih 50-ih u crno-bijeloj tehnici.

I Do posljednjeg daha je tako snimljen, kao crno-bijeli film, lišen svih dotadašnjih filmskih pravila, sa scenama urađenim „iz ruke“, dakle, bez fiksirane kamere, više spontano, sa slučajnim prolaznicima na ulici koji ne znajući da se snima film gledaju onako sa zanimanjem u kameru i u glumce – otprilke s izrazom; “tko su ovi” – s monologom u kojem se Belmondo, ne vadeći cigaretu iz usta baš kao i „Bogey“, obraća direktno filmskoj publici. Do posljednjeg daha je ponovo snimljen u američkoj verziji 1981. pod naslovom Breathless sa tada još uvijek mlađahnim Richardom Gereom.

Belmondo je rođen u otmjenoj pariškoj četvrti Neuilly sur Seine kao sin jednog umjetničkog para: otac, porijeklom sa Sicilije, bio je kipar, a majka slikarica. Nije se baš proslavio u školi i htio je biti boksač. Sa 16 je obolio od tuberkuloze i umjesto boksa, igrajući u jednom teatru u pariškoj bolnici, sve ga je više zanimala gluma.

Snimio je blizu 100 filmova. Radio je sa kultnim redateljima kao što su Francois Truffaut, Claude Lelouche, Louis Malle i Cluade Sautet. Bio je tip, koji je nosio uske traperice s tijesnim jaknama ili šešire i mantile tipa à la Borsalino, kao u istoimenom filmu sa partnerom kojeg igra Alain Delon, njegov vječiti rival, druga superzvijezda te generacije.

Od profiboksača, preko glumca putujućeg teatra pa do samog filmskog Olimpa. Penjao se visoko, da bi potom opet padao na zemlju, pogotovo 1980. kada ga film više nije htio, i kad se po ko zna koji put vratio teatru. Nakon što je 2001. doživio moždani udar, skoro da više nije mogao govoriti. No, sedam godina kasnije, 2008. snimio je iznova “remake“ na film Vittorija de Sice Jedan čovjek i njegov pas u kojem igra usamljenog starca. Jean-Paul Belmondo je u Kanu 2011. godine dobio Zlatnu palmu za životno djelo. Do posljednjeg daha ostaje njegov kultni film.

Ivan Remeta – Johnny